Árið 2012 birtu þeir Bjarni E. Guðleifsson og Hallgrímur Indriðason grein í fyrra hefti Skógræktarritsins um Gömlu-Gróðrarstöðina. Þar segja þeir frá úttekt sem framkvæmdarstjóri Ræktunarfélags Norðurlands, Jakob H. Líndal, gerði á árangri trjáræktartilrauna félagsins frá því í byrjun tuttugustu aldar. Niðurstöður sínar birti Jakob í ársriti félagsins árið 1916. Félagarnir Bjarni og Hallgrímur sögðu greinina stórmerka enda væri þetta að öllum líkindum fyrsta uppgjör á trjáræk

„Það væri gaman að fá pistil um gróður sem skjól í görðum, t.d. á lóðarmörkum, hvaða tegundir henta hvar, blöndun á t.d. há- og lággróðri. Það er svo mikið um víggirðingu garða með skjólveggjum þar sem gróður væri heppilegri og jafnvel auðveldari í hirðingu en tréverkið.“ Þessi orð eru rituð af Maríu Rut Dýrfjörð eftir að hún hafði svarað getraun rétt á Facebooksíðu Skógræktarfélagsins. Í verðlaun fékk hún að stinga upp á umfjöllunarefni fyrir tré vikunnar. Okkur þykir efnið

Um aldamótin 1900 var mikil vakning í ræktunarmálum á Íslandi. Þá var reynt að virkja almenning til fjölbreyttrar ræktunar og á þremur stöðum í Eyjafirði eru merkilegir trjáreitir eða -garðar frá þessum tíma. Fyrst ber að nefna Grundarreit sem hefur áður borið á góma og er ótvírætt systurreitur Furulundarins á Þingvöllum, enda stóðu sömu menn fyrir ræktun beggja þessara reita og í sama tilgangi. Hér og hér má sjá pistla þar sem Grundarreit er gert hátt undir höfði. Svo má n

„Við eigum að rækta skóg til að bæta landið og fegra það, og til að bæta okkur sjálfa og ræktunarmenningu okkar. Landgræðslan og skógræktin eru skyldar greinar og stefna verulega að sama marki. En landið okkar myndi stórbatna til búsetu og tryggja betri afkomu með stóraukinni skjólbeltarækt. Jafnvel í uppblásnu landi getur birkiskógurinn þrifizt og snúið landeyðingu í gróðursókn. Við megum ekki einblína á skóga með peningasjónarmiðum einum saman að leiðarljósi, heldur sem lan

Lystigarðurinn á Akureyri er bæði skrúðgarður og grasagarður. Hann er rekinn af Akureyrarbæ og er staðsettur á Suðurbekkunni sunnan Mennta­skólans og norðan sjúkrahússins. Almenningsgarðurinn var opnaður formlega árið 1912 og garðurinn var gerður að grasagarði árið 1957. Hann hefur stækkað þrisvar frá stofnun og er nú um 3,7 hektarar að stærð. Lengst af hefur sambýli skrúðgarðs og grasa­garðs gengið með mestu ágætum en öll starfsemi í garðinum þarf að taka mið af því að garðu

Í Eyjafirði eru þrír merkir trjáreitir frá aldamótunum 1900. Minjasafnsgarðurinn er einn þeirra en hinir tveir eru Grundarreitur og Gamla Gróðrarstöðin. Allir bera þessir reitir brautryðjendastarfi í ræktunartilraunum á Íslandi gott vitni. Minjasafnið á Akureyri stendur í Innbænum við Aðalstræti 58. Þar eru geymdir margir merkir safngripir. Einn stærsti safngripurinn er garðurinn framan við safnahúsið. Þar er að finna merkileg tré og garðurinn sjálfur á sér merka sögu. Fyrstu

Seinni part sumars árið 703 gekk yfir landið mikið austanveður. Bar það með sér töluverðan fjölda af fræjum víðitegundar sem kallast gljávíðir, Salix pentandra. Á þessum tíma voru engir stórir grasbítar á landinu og því var landið svo til algróið. Þess vegna áttu þessi víðifræ ekki mikla möguleika á að lenda á heppilegum stað til að geta spírað og vaxið. Aðeins einu fræi þeirra tókst það. Það lenti á rökum stað við árbakka þar sem áin hafði vaxið í leysingum um veturinn og my

Vandfundin eru þau svæði í heiminum þar sem víðir skipar jafn stóran sess í vistkerfum og garðrækt eins og hér við ysta haf. Því er sjálfsagt að segja dálítið frá víði á þessum síðum. Við veljum nú þá víðitegund sem er einna mest áberandi á landinu. Sérstaklega á sendnu landi. Heitir hún loðvíðir eða Salix lanata. Seinna verður haldið áfram með umfjöllun um víði. Loðvíðir í Aldey í Skjálfandafljóti. Mynd: Sig.A. Ættfræði Almenn sátt er að tala um fjórar tegundir af víði sem

Körfuvíðir (Salix viminalis) er hávaxin víðitegund með löngum grönnum og sveigjanlegum greinum sem bera löng og mjó blöð. Hér á landi getur hann vel orðið 3 til 5 metrar á hæð en er oftast klipptur í lægri runna. Við góð skilyrði getur hann orðið enn hærri, eða allt að 9 metrar. Körfuvíðir finnst villtur allt frá Írlandi í vestri og austur um Rússland og Síberíu, allt að fljótinu Lenu. Óvíst er hvort hann hefur borist sjálfur til vesturhluta Evrópu eftir að ísöld lauk eða ein

Þegar við höfum valið tré vikunnar hjá Skógræktarfélaginu höfum við skilgreint hugtakið „tré“ eins vítt og við getum. Það merkir að við hikum ekki við að velja runna í þetta hlutverk. Nú veljum við einmitt lágvaxinn runna sem #TrévikunnarSE. Runninn er þéttur og auðræktaður. Hann heitir myrtuvíðir. Hann er svo þéttur að ef nokkrum plöntum er plantað saman varpar hann svo miklum skugga að illgresi á erfitt með að spíra undir þyrpingunni. Verður það að teljast mikill kostur í g

Undanfarin misseri hefur borið nokkuð á skaðvöldum í víðitegundum á Íslandi. Einkum sunnan heiða. Þar ber hæst ryðsveppi og asparglyttu (eða -glittu). Bæði ryðið og paddan hafa sést hér nyrðra en sjaldan valdið tilfinnanlegu tjóni, enn sem komið er. Þessir vágestir hafa þó orðið til þess að menn hafa farið að lítast um eftir víðitegundum sem kunna að standast óværuna betur. Ein af þeim er hinn fremur fágæti lensuvíðir (Salix lasiandra). Svo er að sjá sem hann sé ónæmur fyrir