Árið 2012 birtu þeir Bjarni E. Guðleifsson og Hallgrímur Indriðason grein í fyrra hefti Skógræktarritsins um Gömlu-Gróðrarstöðina. Þar segja þeir frá úttekt sem framkvæmdarstjóri Ræktunarfélags Norðurlands, Jakob H. Líndal, gerði á árangri trjáræktartilrauna félagsins frá því í byrjun tuttugustu aldar. Niðurstöður sínar birti Jakob í ársriti félagsins árið 1916. Félagarnir Bjarni og Hallgrímur sögðu greinina stórmerka enda væri þetta að öllum líkindum fyrsta uppgjör á trjáræk

Í Innbænum á Akureyri eru mörg fögur tré, enda hófst trjárækt þar fyrir mjög mörgum árum. Hafa sum þessara trjáa ratað í þessa litlu...

Hátt uppi í Himalajafjöllum vex himalajaeinir. Hann er frægur fyrir sitt bláa barr. Hátt uppi í Klettafjöllum vex broddgreni ásamt...

Fjölmargar trjátegundir er að finna í íslenskum skógum. Sumum þeirra er plantað til að framleiða við, binda kolefni eða til skjólmyndunar á meðan öðrum er plantað til skrauts og yndisauka. Oftast fer þetta saman. Höfum við í pistlum okkar fjallað um allskonar tré út frá fjölbreyttum sjónarhornum. Nú skoðum við eitt af algengari trjám í íslenskri skógrækt. Gengur tegundin undir nafninu stafafura eða Pinus contorta. Tegundin hefur verið hér í ræktun frá 1940 þegar fyrstu furunu

Eitt af því sem einkennir störf Skógræktarfélags Eyfirðinga er jólatrjáavertíðin. Sú vertíð færir íbúum svæðisins gleði og hamingju en...

Ein af þeim trjátegundum sem hvað mest er ræktuð á Íslandi er stafafura eða Pinus contorta Dougl. eins og hún heitir á latínu. Í heiminum eru til ein þrjú (sumir segja fjögur) afbrigði eða undirtegundir af þessari tegund. Tvö af þeim eru ræktuð á Íslandi. Annars vegar er það strandafbrigði og hins vegar innlandsafbrigði. Af hvoru afbrigði um sig eru síðan til fjölmörg kvæmi. Á Íslandi er stærstur hluti stafafurunnar kominn frá einum og sama staðnum. Hann heitir Skagway og er

Fyrstu framkvæmdir Skógræktarfélags Eyfirðinga voru að friða skógarleifar í Garðsárreit með girðingu árið 1931. Um reitinn má meðal annars lesa hér. Í ár eru því liðin 90 ár frá því að reiturinn var girtur af. Því er vel við hæfi að velja eitt af trjánum þar sem #TrévikunnarSE. Tvisvar áður hafa tré úr reitnum hlotið þennan heiður. Í fyrsta lagi birtum við pistil um sjálfsánar plöntur í reitnum. Hann má lesa hér. Að auki höfum við valið hina stóru alaskaösp sem tré vikunnar,

#TrévikunnarSE að þessu sinni er skógarfura (Pinus sylvestris) sem er í neðanverðum Kjarnaskógi. Þessi fura er verðugur fulltrúi sinnar tegundar sem hefur aldeilis fengið að kenna á hörmungum lífsins. Því eins og þeir vita sem hafa lesið sér til um sögu skógræktar á Íslandi þá var skógarfuran lengi fyrirheitna tréð í íslenskri skógrækt og var gróðursett í stórum stíl á upphafsárum skógræktar. En um 1960 dundi ógæfan yfir þegar furulúsin (Pineus pini) nánast þurrkaði út allar

#TrévikunnarSE er skógarfura, Pinus sylvestris , við Spítalaveg á Akureyri. Miklar vonir voru bundnar við skógarfuru í skógrækt hérlendis og hún var mikið gróðursett á 6. áratug síðustu aldar. Furulús ( Pineus pini ) grandaði henni að mestu og var ræktun hennar nánast hætt með öllu. Þó lifði stöku tré áfram og sum jafnvel nokkuð vel. Nú eru hins vegar vísbendingar um að furulúsin drepi ekki lengur ungar skógarfurur þótt hún leggist stundum á þær. Líklega hefur borist hingað s

Ein af þeim tegundum sem hafa í auknum mæli náð að sá sé út í íslenskri náttúru er stafafura. Sumir gleðjast yfir því en aðrir óttast að hún kunni að verða framandi, ágeng tegund. Oftast nær sáir hún sér ekki mjög langt frá móðurplöntunni og þá oft í miklu magni. Til eru mörg dæmi um að hún hafi sáð sér ótrúlega langt en þá eru það að jafnaði aðeins ein og ein planta. Furan sáir sér fyrst og fremst í rofið eða rýrt land en mun síður í gróskumikla náttúru. Þessa brautryð